Olympische Spelen
 
9 september 2000
Vanuit het internet Cafe Maroochy, Sunshine Coast.

Let op de Australische mannenvier, tweemaal Olympisch goud gewonnen en nu moeten ze het opnemen tegen Redgrave en de zijnen. De weddenschappen zijn in volle gang. Hier kan je trouwens overal op wedden, ongelooflijk. Elke lullige honden- en paardenrace, elke voetbalwedstrijd en anders maar bingo, fruitkasten, flipperen ezovoort

Olympische equipe naar Sydney. Op zaterdag 9 september heeft de equipe Maroochydor verlaten en is naar Sydney gevlogen. Daar wordt ingescheckt in het Olympisch dorp.

Het trainingskamp is goed verlopen.
Er werd getraind op een rivier met stroming (eb en vloed) en met enkele dagen flinke wind. Het weer was verder prima, er is geen spat regen gevallen.

In de kranten zal het nodige gestaan hebben over de zieken in het begin van het kamp, maar iedereen is beter. Bij de damesacht leek de boeg, Anneke Veenema, zodanig geblesseerd, dat zij naar het ziekenhuis is geweest om een foto te laten maken. Gelukkig viel de blessure mee en kan zij er weer vol tegenaan.

De boten lagen op een terrein dat door hekken omgeven was en 24 uurs bewaking had. Dat was prima geregeld in samenspraak met de roeiclub hier. De traingen moesten op het water met volgboten worden gegeven.

In het trainingskamp kreeg de roei-equipe bezoek van de vliegende dopingbrigade en werden er een aantal aan de test onderworpen. Ook de Joop Alberda namens het NOC kwam op bezoek en toonde zich tevreden over het kamp.

De Australische roeigroep maakt het echt bont.
Een roeier heeft een soort Haazes lied gecomponeerd, dat wordt gezongen door de roei-equipe. Af en toe te beluisteren op de radio. Goed voor het moreel!!

Voor filatelisten: er zijn weer mooie sportzegels uitgebracht ter ere van de Spelen. De roeizegels is ook weer fraai en vertegenwoordigt een vroegere Australische twee.

Het kamp voor supporters is Penrith wordt echt bijzonder.
Chris van Winden heeft voor de groep van 80 mensen een heel programma.

De roeiequipe verblijft in Maroochydore-Mooloolaba boven Brisbane, nog ver van Sydney. De accomodatie is mooi, de omgeving schitterend. Naar zee lopen om te zwemmen, de andere kant lopen naar het roeiwater. Roeien temidden van pelikanen en onder papagaaien.


14 september 2000

Het is hier iedere dag mooi weer. Lekker warm altijd zon en prima water. Af en toe is er een flinke wind maar daar valt prima mee te roeien. Over de baan in Sydney zijn de berichten minder gunstig. De wind is daar veel sterker en ook veel storender voor het roeien. Hopen dat het goed gaat.

De dames zijn klaar. Vanavond (8+) en gisteravond (2-) een paar praatsessies gehad. De dames van de 8 zijn allemaal scherp en vol hoge verwachtingen. Alle situatie zijn getraind en we hoeven nergens bang voor te zijn, wind mee, -tegen, invallers, uitvallers, alles onder controle. Nu kan er nog een boel misgaan maar tot nu toe alles OK. De 2- is nog wat moeilijker, de jonge dames zij duidelijk minder ervaren en hebben af en toe moeite met de spanning. Ik ben hoofdzakelijk met de 2- bezig en Renò met de 8+.

Tussendoor ben ik regelmatig aan het hardlopen, een goed excuus om op het strand te zijn. Heerlijk wit zand, schone lucht en helder blauw water. Zelfs aan het bodysurfen geweest, good surf mate.

De dames zijn in de dierentuin geweest. Krokodillen, koala's, kangoeroes en allerlei andere exotische beesten. Wat mij betreft hoeft zo'n dierentuin niet echt, het is hier buiten zo wie zo een dierentuin: visarenden, lepelaars, papegaaien (of parkieten), een soort witte reiger maar dan anders en (onzichtbaar) ander klein gespuis dat prikt en bijt.

De belangstelling van de pers en publiek is hier minimaal. Van de zwemmers heb ik begrepen dat ze de eerste persconferentie op de trainingslocatie al hebben gehad. De aankomst van de Israëlische en Amerikaanse sporters heeft in Sydney voor veel bekijks gezorgd. Veel politie en speciale behandelingen.

Wij gaan vrijdag ons boeltje weer oppakken en zaterdag naar Sydney.
Het wordt tijd voor de volgende fase: spanning en sensatie.


15 september 2000
Free internetten vanuit het Holland Heineken House!

Wij zijn in ons kamp gekomen. Geweldig.
De mannen van de rugbyclub Nepean doen alles zelf. Van ontbijt tot het laatste drankje.
We zijn tien minuten lopen van de baan, maar zullen waarschijnlijk toch met de bus moeten.
Op dit moment zaterdagmorgen zijn er 40 mensen aangekomen, dat zal dus nog uitbreiden.

We gaan het kamp nog verder versieren en dinsdag krijgen we RTL op bezoek voor TV-opnamen.
Maandag staat er een bezoek op het programma naar een Nederlander, die hier al lang woont. Hij drijft een Hollandse winkel en cafe. Op woensdag zijn we te gast bij de lokale roeiclub. De voorzitter heeft twee kinderen in de Olympische vier zitten. Dit alles natuurlijk na de roeiwedstrijden.

De dames hebben maandag twee tegenstandsters, Amerika en Canada. Nummer 1 gaat direct naar de finale. Anders herkansing.

Wij zijn nu dus aan de Harbour, waar het schip Batavia voor ons ligt. Geweldig! De Holland promotie doet het erg goed.

Wat betreft vervoer zijn er toch de nodige problemen. Ze kunnen het zo mooi zeggen: there are three problems: the buses, the drivers and the routes.
Furtheremore we can say we manage it all.!

De Italianen hebben geklaagd over de baan. Ze doen dat als Papa ook voor de anderen. Ze zeiden dat ze zich niet ingeschreven hadden voor de zeilwedstrijden............


16 september 2000
Penrith - De Spelen zijn begonnen.

Gisteren bij de opening geweest.
Lang wachten niets van de voorstelling zien, maar wel het stadion binnen lopen. Wel een beetje een chaos. Iedereen ging maar lopen waar hij of zij zin had. In het midden van het stadion is het geluid zeer slecht, ondanks dat er veel lawaai is, is alles op het publiek gericht zodat de sporters eigenlijk geen idee hebben wat er gebeurd. Als ik weer een keer zou gaan zit ik denk ik liever in de tribune. (klinkt lekker verwend hè, als je kunt kiezen.)
Natuurlijk is het een hele belevenis om met zoveel mensen bij elkaar te zitten en bovendien nog zoveel miljoen kijken op afstand.

Aan het einde van de avond hadden de meeste mensen een flinke stijve rug. Voor atleten is het geen ideale voorbereiding. Jaren trainen voor dit evenement en dan tijdens de opening alles over boord gooien.
Veel roeiers zijn dan ook niet mee gegaan. De wedstrijden van zondag en maandag zijn belangrijk en zwaar.

De dames 8+ heeft relatief gunstig geloot. De tweede voorwedstrijd tegen USA, en CANADA is zwaar maar te doen. Als ze hier niet winnen wordt het met een medaille ook niets. De dames dubbel die ook in de 8 meeroeien hebben een zwaardere pot tegen de Duitsers, die favoriet zijn. Een herkansing lijkt, gezien de eerder resultaten, wellicht nodig. De dames 2- die ik meer onder mijn hoede heb, krijgen het zwaar. De kans dat de voorwedstrijd word gewonnen is niet groot. De herkansing zal er op of er onder zijn. Een finale plaats is mogelijk.

De overige ploegen weet ik even niet uit mijn hoofd maar op dit niveau worden geen cadeautjes gegeven, dat zal duidelijk zijn.

Vandaag waren de reserve races. Een laatste oefening voor de organisatie om alles onder controle te krijgen. De wedstrijden verliepen in ieder geval onder goede omstandigheden. Geen wind die roet in het eten gooide. Coaches mogen niet meefietsen, maar gaan samen in een busje van waaruit niet geroepen mag worden. Alles voor de televisie. Een toevallige voorbijganger wordt direct in zijn kraag gepakt voordat hij of zij zich tussen het water en de camera kan gaan staan.

De opnamen zijn overigens zeer goed. Er varen drie camerabootjes mee achter de wedstrijd. Nog twee camera's op de weg langs de kant en natuurlijk veel vaste camera's op iedere 500m lijn.

De wedstrijden kunnen beginnen. De roeiers staan scherp. Laat maar komen.


18 september 2000

Ja, de damesacht moest hard varen tegen de ploegen USA en Canada, de nummers 2 en 3 van het vorige W.K. De spanning was natuurlijk groot en de belangen ook.
Eeke en Pieta, die ook in de dubbeltwee starten zouden nog meer gebaat zijn bij een directe plaatsing. En dat gebeurde ook.
De eerste 800 meter gingen USA, Canada en Nederland zij aan zij en wist je niet waar het uit zou komen. Nederland bleef drukken en drukken en het nam een voorsprong die niet meer uit handen werd gegeven. Een enorme opluchting in de ploeg. Ook een emotionele ontlading,er was vrees voor de herkansing, want dan kunnen er toch rare dingen gebeuren in alles of niets races, werd me verteld.
De andere heat werd gewonnen door Roemenië met grote overmacht, zodat zondag Nederland en Roemenië boord aan boord gaan varen. Over medailles wordt niet gesproken, want iedereen beseft, dat de ploegen die zich nog moeten plaatsen voor de finale niet kansloos zijn voor eremetaal. Maar toch, het visitekaartje is afgegeven.

Het enige onvoorspelbare zijn toch de windomstandigheden. We hebben meegemaakt, dat de wind draaide van oost naar west en terug, mee stond met de baan en vervolgens zwaar tegen was. dat laatste gebeurde net na de wedstrijden.

We hebben een aardige hechte kolonie op de baan, waar het vreselijk mooi is.
De gastvrijheid is overdonderend, de behulpzaamheid van de mensen is ontzettend groot. Alles oogt relaxer dan Atlanta en Barcelona, want daar kan ik alleen over oordelen.
We kunnen naar de baan lopen (45 minuten), we kunnen naar een parkeerterrein en dan met bussen naar de baan. Op de baan zelf worden we met een shuttle naar de overkant (Island tribune) gebracht.
Er zijn in Penrith 1300 vrijwillig(st)ers ingezet, die zeer gemotiveerd zijn. Zo werden wij een keer vanuit de stad naar onze camping gebracht, zo maar.. Voor de muziekliefhebbers: in het Holland House van de bierbrouwer treden deze week Blof, Karakter en Gordon op.
Tja, en met die medailles van Inge de Bruin en Leontien van Moorssel is het feest. Alleen wij zetten er 50 kilometer vandaan, een uurtje met de trein. Er wordt al gespeculeerd dat voor Nederland dit de Spelen van de vrouwen zijn.
Deze week gaat de equipe ook nog op bezoek bij de Kroonprins, die eerst in Nederland de Staten-Generaal moet openen.

Het is goed toeven op onze camping.
We zijn met zo'n 80 mensen. Om 6 uur in de morgen staat de thee en koffie klaar, kunnen we aan tafels eten in het clubgebouw.
Om 2 uur in de middag gaat de bar open. Het wordt ons naar de zin gemaakt. De nachten zijn wat wisselend. Een nacht was zeer koud, of anders gezegd we waren er niet op gekleed.

De andere Nederlandse ploegen zijn nog in de race: de mannenvieren in de halve finale. De andere ploegen moeten herkansen, voor sommige zal dat best goed aflopen.
Voor het geheugen: de slag van de lichte Twentevier, Robert van der Vooren, was ook jeuglid bij Viking!

Groeten vanuit Penrith,
Bert Appeldoorn